De strijd is gestreden. De modderregen is voorbij. We kennen elkaar weer als we een ontmoeting hebben in het veld. En eindelijk is het gebluf teneinde. De andere kant van de trofee bleek voor sommigen erg zuur. Ze namen het gebroederlijk op, maar ondertussen baalden ze wel: ik heb het over de verliezers van de winter Big Day 2009. Na een sfeerverhaal nu een impressie van de finish.
Het was een groot succes. De eerlijke winnaars moesten genoegen nemen met een halve medaille: er waren namelijk twee winnende teams. Beide zagen tachtig soorten. Tachtig van de drieënnegentig totaal. Een prestatie an sich. De andere teams zagen er respectievelijk zeventig en drieënzeventig. Ook voor hen een pluim voor het uithoudingsvermogen. Ik stel de winnaars aan u voor. Allereerst het grootste team: autorijdend, vierkoppig, scherp als een bos knoflook en een gemiddelde leeftijd van niet meer dan vijfendertig. Eigenlijk gediskwalificeerd vanwege het niet doorbellen van een appelvink. Ze schamen zich er niet om: “Hij zat er al maanden”. Enige nuance: hij was er maanden wel en maanden niet. Net als kraanvogels: ze zijn er nou eenmaal maanden niet en maanden wel. Dus bel je ze niet door. De beslissing is aan de onafhankelijke coördinator, zelf tweede rang verliezer. U raadt het al: die houden het niet lang.
Het andere team: jong en dynamisch, bewegend per fiets. Gemiddelde leeftijd op een peil waar geluk nog heel gewoon is. Trektellers in hart en nieren. Met een portie geluk op vrijdagavond waren ze gedrieën om half tien al op een verjaardag van een familielid van een der teamgenoten te vinden. Aan de koffie met gebak. Ze konden niet verder: alle uilen waren binnen en de nacht was gevallen. Zaterdags opnieuw rustigaan. Op de laatste nipper nog binnen twee minuten sperwer en slechtvalk koppend. En op het gemak naar de eindstreep. Met verbazing aanhorend dat ze gedeeld gewonnen hadden.
Naast winnaars was er ook een verliezende partij. Benzineslurpers, liefhebbers van doodlopende weggetjes of de weg naast de route, maar met goeie optiek op pad. En fanatiek als marathonschaatsers. Tot 00:30 volhouden om een bosuil in de Alblasserwaard te hebben, getuigt van veel vermogen! En dan te bedenken dat ze overal riepen, behalve binnen de grenzen van de Waard. Met dat verhaal maakten ze nogal smaak, omdat andere teams de soort in no time hadden. En vooral die verreden kilometers maken indruk: geen weg is ondoorkruisd achtergelaten. Helaas, ze verkeken zich op het spel. Een warming up noemden ze het naderhand. We gaan het dus nog lastig krijgen de komende Big Days!
Last but not least was daar nog een fietsteam: vierkoppig, energiek, gezond en fanatiek. Uitdruipend op de fiets, zonder telescoop, maar met prachtige soorten. Als enige hadden ze grote zaagbek. De appelvink werd keurig doorgebeld! Niks egoïsme, gewoon doen wat je moet doen. En daarmee de Gouden Oorkonde voor Beschaafd Vogelaarsgedrag winnend. Gefeliciteerd jongens!
Geheel onverwacht is er nog een verliezer. Hij was niet aanwezig op deze Big Day. Ontgoocheld, verbijsterd en verkleumd was hij thuis gebleven. Diep teleurgesteld in de zachte winters van Nederland. Er was geen lol meer aan voor hem. De ijzige kou van de weken voorafgaand aan de Big Day hadden hem verbitterd. De ijsvogel. Niemand kon hem aanstrepen. Niemand zag hem. Niemand hoorde hem. Na januari is hij niet meer gezien. De medaille was gedeeld. Twee winnaars, drie verliezers. We zullen zien hoe de derde verliezer het ervan af brengt.
De lezer moge denken dat de rust na deze weken van onrust is weergekeerd. Niets is echter minder waar. Op de achtergrond speelt een nog veel langere wedstrijd, zich uitstrekkend over het gehele jaar 2009: de Alblasserwaardse Vogel Competitie (AVC). Ongeveer vijftien vogelaars uit de Waard strijden om zoveel mogelijk punten. Die verdienen ze door zoveel mogelijk vogelsoorten te zien. Zeldzame teller daarin zwaarder dan algemene soorten, evenals vroege of late waarnemingen van zomergasten. De medaille voor deze wedstrijd is nog lang niet uitgereikt. Er is dus nog veel te winnen. Met slechts één ding als stimulans: zoveel mogelijk buiten zijn en genieten van de wondere wereld van de vogels.
Anthonie Stip
26 februari 2009