Weblog

Een veehouder die het niet meer ziet zitten

"Als er geen hek voor had gestaan, was ik er allang voor gesprongen." Ik kijk de veehouder vragend aan. "Dan had ik er allang een einde aan gemaakt," vervolgt hij terwijl hij met zijn hoofd vaag richting het spoor knikt. Tijdens de inspectie herhaalt de veehouder diverse malen dat hij het niet meer ziet zitten en dat hij een einde aan zijn leven wil maken. Ik slik. Natuurlijk ken ik de verhalen van collega's die dit weleens mee hebben gemaakt, maar zelf heb ik deze situatie nog nooit meegemaakt. Dit had ik niet verwacht toen ik vanmorgen in de auto stapte om naar m'n werk te gaan. Ik zie dat ook mijn collega zich even moet herpakken. Later vertelt hij mij dat dit voor hem ook de eerste keer was.

We zijn op een melkveebedrijf naar aanleiding van een melding en we treffen een situatie aan zoals die decennia geleden regelmatig voorkwam. Tegenwoordig is de hier gebruikte huisvestingsmethode een uitzondering: koeien met een ketting van 2 schakels aangebonden aan een staak (paal), pasgeboren kalveren in kisten zonder dat ze contact met elkaar kunnen maken, oudere kalveren in het donker, ook aangebonden aan een staak, en dieren die geen toegang hebben tot drinkwater. Behoorlijk wat overtredingen die zeker opgelost moeten worden door de veehouders, man en vrouw, maar eerst moeten we aandacht besteden aan het welzijn van deze mensen.

Huisarts en dierenarts inlichten

Diverse malen vragen we aan de veehouder wie zijn huisarts is zodat we hiermee contact kunnen opnemen, maar dat wil hij niet zeggen. Hij heeft al eerder met zijn huisarts gesproken en dat heeft niet geholpen, vertelt hij. We laten het onderwerp even rusten en gaan verder met de inspectie. Even later dringen we weer aan. Van het erf weggaan zonder hulp in te schakelen, is geen optie. Gelukkig bedenkt de veehouder zich en geeft ons de naam van zijn huisarts. "Misschien is het toch wel goed als jullie haar inlichten," voegt hij eraan toe.

Ik merk dat de veehouder weer wat rustiger is geworden en hij verzekert ons dat we veilig weg kunnen gaan. We rijden langs de huisartsenpraktijk die om de hoek zit en doen ons verhaal bij de assistente. Zij zal de huisarts inlichten en er zal direct actie ondernomen worden. Na het bezoek aan de huisarts gaan we lunchen. Het is mooi weer en we kunnen de afleiding wel gebruiken. Na de lunch hebben we een afspraak met de praktiserend dierenarts van het bedrijf. 's Ochtends hebben we de houders gemeld dat we contact met de dierenarts op zullen nemen. Hij belooft de week erna langs te gaan en de situatie van de runderen te bespreken met de veehouder.

Op de terugweg praten m'n collega en ik na over de inspectie. We praten zowel over de inhoud als over wat het met ons heeft gedaan. Hij zal de veehouder komende week bellen om het verdere verloop van de handhaving te bespreken. Hier zijn we tijdens de inspectie logischerwijs niet aan toe gekomen.

Hercontrole

2 maanden later gaan we op hercontrole. Ik zie er best wel tegen op. Heeft de veehouder hulp gekregen? Hoe staan de dieren erbij? Is de situatie niet erger geworden? Gelukkig valt het mee. Een opgewekte man staat ons te woord en vertelt dat hij fijne gesprekken met zijn huisarts heeft gevoerd en dat hij van diverse familieleden hulp heeft ontvangen. Zowel in de vorm van praktische hulp als in de vorm van geestelijke bijstand. De praktische hulp heeft geleid tot vaste drinkbakjes bij alle dieren, jongvee dat in verlichte groepshuisvesting staat en de runderen staan met een langere ketting aangebonden. De herinspectie is akkoord. Tijdens het omkleden komt de veehouder nog even naar ons toe: "Ik moet mijn excuses maken voor de vorige keer, ik had jullie niet op moeten schepen met mijn problemen." We nemen de excuses aan en zeggen dat we blij zijn dat het beter met hem gaat.

Vertrouwensloket

Maak je als erfbetreder een vergelijkbare situatie mee, weet dan dat er een Vertrouwensloket Welzijn Landbouwhuisdieren bestaat waar je contact mee kunt op nemen. Meer informatie op de website van het Vertrouwensloket Welzijn Landbouwhuisdieren of bel 06-22 43 57 57. Ook kan je contact opnemen met de NVWA via de website of 0900-03 88.

Over de auteur

Esther van Nes is dierenarts en senior inspecteur dierenwelzijn bij de NVWA.

Reactie toevoegen

U kunt hier een reactie plaatsen. Ongepaste reacties worden niet geplaatst. Uw reactie mag maximaal 2000 karakters tellen.

Uw reactie mag maximaal 2000 karakters lang zijn.

Reacties

  • Signaleren is één. Dat is in velerlei opzicht je vak. Maar ook zaken aanvoelen, er iets mee doen, ervan leren én het hier verwoorden zijn nog heel veel vervolgstappen die getuigen van vakwerk.

    Van: Florina | 22-02-2018, 08:10

  • Jullie waren daar op het goede moment. Beweging op dat bedrijf was nodig. Fijn dat de man ook tijd heeft gekregen om zijn eigen situatie en die van zijn dieren aan te passen.

    Van: margo vonk | 17-01-2018, 14:57

  • Respect voor hoe jullie dit hebben opgepakt en wereldkundig maken! Daar kunnen veel mensen van leren. Transparant, professioneel en menselijk. Mooi dat er verbetering is doorgevoerd en hopen dat dit verder wordt doorgezet.

    Van: Nico | 14-01-2018, 14:14

  • Fijn dat het nu beter gaat met veehouder en zijn vee. Kan me voorstellen dat het even slikken is als je in eerste instantie zo'n heftig verhaal krijgt. Wel goed om dit door te geven aan de huisarts. Heeft toch een positief tesultaat opgeleverd.

    Van: Marianne | 12-01-2018, 18:57