Weblog

Even wachten

Jaren geleden ging ik naar een concert van Deep Purple met het London Symphony Orchestra in Londen. Op die avond trad Sam Brown als gastartiest op met het nummer 'Wait a while'. Een liedje dat gaat over een liefde. Wat heeft dat te maken met mijn werk als baas van de Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit (NVWA)? Eigenlijk niets. Maar de titel is wel toepasselijk. En daar wil ik het over hebben.

Op 1 juli nam ik afscheid als hoofddirecteur van de Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND). Veel mensen zeiden dat ik het nu wel rustiger zou krijgen. Migratie is immers een lastig onderwerp, altijd in het nieuws, volop in de politieke belangstelling. Ik wist dat dat ook voor de NVWA geldt. En dat bleek ook zo te zijn: fipronil in eieren, mestfraude, kalverfraude, onveiligheid van producten, dierverwaarlozing. We zijn bijna dagelijks in het nieuws. We houden dan ook toezicht op veel terreinen: veilig voedsel, dierenwelzijn, dier- en plantenziekten, productveiligheid, natuur. Dat doen we met zo'n 2.600 medewerkers. Daarmee zijn we de grootste rijksinspectie, maar kijkend naar de breedte van ons werkterrein niet zo heel groot. Dat dwingt ons steeds prioriteiten te stellen: waar is de inzet van ons toezicht het meest effectief?

We zien niet alles

Dat betekent dat we veel overtredingen van regels zien, bedrijven waarschuwen de regels wel na te leven, boetes uitdelen, opsporingsonderzoeken uitvoeren. Allemaal in het belang van ons als burgers. Zodat u en ik zonder zorgen van ons eten kunnen genieten. Maar ook vanwege al die andere belangen.

Het stellen van prioriteiten betekent ook dat we niet altijd overal zijn. Dat is maar goed ook; een inspecteur achter elke ondernemer lijkt mij geen aantrekkelijke samenleving. Maar het leidt er wel toe dat er soms zaken gebeuren die de NVWA niet ziet. En als zo’n overtreding dan toch in de publiciteit komt, lijkt de eerste vraag te zijn waarom de NVWA het niet gezien heeft. Daarmee zijn we niet altijd positief in het nieuws. De aandacht in de media treft ook mijzelf. Ik raak daarvan niet van de leg. Bij de IND heb ik wel erger meegemaakt. Veel belangrijker is wat die media-aandacht voor onze medewerkers betekent.

Ik heb de afgelopen maanden veel bedrijfsbezoeken afgelegd en veel meegelopen met medewerkers. Aan de slachtlijn, bij een controle op tijgermuggen, in de horeca enzovoort. Ik ben trots op al die medewerkers. Het zijn mensen die met veel kennis en liefde voor hun vak zich dag in, dag uit inzetten. Ze doen moeilijk werk, soms onder lastige omstandigheden. Ze zijn steeds in de weer om te borgen dat de regels op ons brede terrein worden nageleefd. In het belang van alle burgers. En in het belang van bedrijven zelf met het oog op hun concurrentiepositie en exportbelangen. Zij verdienen dus ons aller respect.

Directheid en respect

De landbouw en visserij zijn sectoren waarin men tamelijk direct is. Dat is voor mij niet nieuw, want dat ken ik al uit verschillende vorige functies bij het ministerie van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit. Ik vind dat wel prettig: je weet wat je aan elkaar hebt. Bovendien komt die directheid voort uit passie voor het eigen bedrijf en het mooie vak. Dat begrijp ik heel goed. Want het produceren van voedsel, het omgaan met levende have en het werken in en met de natuur is ook heel mooi. Getrouwd met een boerendochter, weet ik dat als geen ander.

Ik vind wel dat directheid ook gepaard moet gaan met respect voor elkaar; soms mogen mensen wel even nadenken voor ze reageren. Oftewel: 'Wait a while' (before you judge – voor je een oordeel geeft).

Overtreding van regels komt overal voor. Daarom is toezicht ook belangrijk. Maar op onze terreinen worden overtreding en fraude wel vaak in de hand gewerkt door complexe regelgeving met te veel uitzonderingen. Hiervoor wordt ook door de sector veelal gepleit. Al die uitzonderingen zijn nooit een vrijbrief om te overtreden. Maar onze beleidsmakers en politici moeten zich dit wel aantrekken. Ook hier geldt: 'Wait a while' (before you decide – voordat je beslist).

Dit blog is eerder verschenen als gastcolumn in het Nederlands Dagblad (31 januari 2018).

Over de auteur

Rob van Lint is Inspecteur-Generaal van de NVWA.

Reactie toevoegen

U kunt hier een reactie plaatsen. Ongepaste reacties worden niet geplaatst. Uw reactie mag maximaal 2000 karakters tellen.

Uw reactie mag maximaal 2000 karakters lang zijn.

Reacties

  • Het ziet er naar uit dat er nog wel wat inspecteurs nodig zijn! Bij deze stel ik mezelf graag kandidaat!

    Van: Wouter kamer | 13-02-2018, 17:08